Babyglijbaan

Dit jaar werk ik alweer 20 jaar als verloskundige. In die tijd groeide ik uit van een puppy, net uit de schoolbanken tot wie ik nu ben. Intussen groeien ook mijn kinderen op, sneller dan me lief is. Zij kennen het vak van verloskundige vooral van ‘moet je nu alweer werken?’ en ‘waarom ben je zo laat?’. Maar dit jaar gebeurde er zoveel leuks!

Mijn dochter (1ejaars middelbare school) moest voor een schoolopdracht mee naar iemands werk en daar een interview houden. Ik postte er al eens over in mijn verhaal op Insta. Vanzelfsprekend nam ik haar niet mee naar patiënten, maar kon ik haar op een van mijn vrije avonden even meenemen naar de afdeling. Zóveel leuke vragen! Alsof er een lichtje aanging: dus dít doe jij allemaal?! Yes! Ik liep over van trots, man man. Trots op mijn werk, maar ook op mijn zo grote en slimme meid die echte stappen aan het maken is. Ook was het fantastisch om mijn collega’s te laten zien wie mijn dochter is, waar ik het zo vaak over heb. Een aantal van hen komen natuurlijk wel eens bij me over de vloer, maar lang niet iedereen van ons grote team.

En dan mijn zoon. Mijn kuikentje. Ik vergeet soms dat hij na de zomer ook al naar de middelbare gaat. Op de basisschool sloot hij een paar weken terug af. Elk jaar de afgelopen 8 jaren kreeg hij ‘lentekriebels’. Ken je dat al? Vanaf groep 1 wordt er al gestart, dan nog subtiel en afgestemd op kleuters. Maar elk jaar wordt het uitgebreid. De inhoud wordt afgestemd en groeit met de kinderen mee, op hun niveau. Al eens eerder werd ik gevraagd om vanuit mijn rol als verloskundige een gastles te komen verzorgen. Maar… Corona gooide toen roet in het eten. Dit jaar was het zover! Ik mocht in de klas komen praten. Thuis tastte ik af wat mijn zoon daar nou eigenlijk van vond. ‘Hoezo?’, was zijn antwoord. ‘Nou ja,’ zei ik, ‘ik weet niet of je het juist heel leuk vindt wanneer ik in je klas kom, of misschien juist wel een beetje voor schut gezien het onderwerp’. Hij dacht eens even diep na en kwam tot de conclusie: ‘allebei wel een beetje eigenlijk’. Ik vroeg hem advies hoe ik het leuk kon maken voor de stoere groep 8ers. Ik verdiepte me vervolgens in Kahoot en met informatie, afwisselend met quizvragen beloofde het een leuke bijeenkomst te gaan worden. De avond van tevoren wilde ik nog even wat spullen gaan verzamelen op het werk. Gelukkig mocht ik daar een hele hoop dingen lenen om te demonstreren. Gadgets doen het natuurlijk altijd goed bij de kids! Zoonlief wilde wel even met me mee naar de afdeling om die spullen te gaan verzamelen. Ik gaf hem meteen een rondleiding op de afdeling en samen verzamelden we van alles! In de ruimte met losse materialen kreeg ik vervolgens zo’n ontzettend schattige vraag van hem (te leuk om voor mezelf te houden): ‘Mam, is dat een soort glijbaan voor de baby’s ofzo’? Totaal niet wetende waar hij op doelde keek ik in de rondte. Hij stapte vooruit en wees naar een lila kleurige baarkruk die op z’n kant in de opslag stond. Met een handbeweging deed hij voor wat hij bedoelde en ineens zag ik het voor me… Ik werd er zo vrolijk van en vertederd door! We zouden toch allemaal eens wat vaker door de ogen van een kind moeten kijken. Zo creatief en open minded!

De volgende dag werd een groot succes. De lessen van eerder die week hadden de meeste giechels wel weggenomen. Over zwanger worden, zwangerschap en bevalling mocht ik ronduit vertellen en er kwamen de leukste vragen. Ik vond het ontzettend lastig om van te voren te bedenken hoe diep ik op bepaalde onderwerpen kon ingaan. Maar de vragen die kwamen sloten haast naadloos aan op de dingen die ik had voorbereid. Ik had nog uren kunnen doorpraten! Alle kinderen waren enthousiast en daar genoot ik natuurlijk van. Maar het allermeest genoot ik van dat trotse koppie van mijn zoon. Alsof hij zei: ‘dat is nou mijn moeder’. En ik dacht: ‘dat is nou mijn zoon’.

Een column van Yvonne Post – expert en klinisch verloskundige