Als klompen konden praten…

Het is op een donderdag, wanneer ik eind van de middag richting het ziekenhuis rijd. Op weg naar mijn avonddienst, terwijl ik er al een drukke dag op heb zitten. Met mijn hoofd nog bij 1001 dingen van thuis ga ik me omkleden en loop ik in mijn witte uniform richting de afdeling. Mijn oog valt op een drupje bloed dat opgedroogd op mijn klomp zit. Die had ik voorgaande dienst dus even gemist. Het valt ook niet echt op, naast alle hartjes waar mijn klompen mee zijn versierd. Hartjes in verschillende maten. Met om sommige hartjes de tekst ‘working heroes’. Zelf zou ik ze niet gekocht hebben, want dat is toch echt te groots voor wat ik doe, maar ik kreeg ze cadeau en draag ze daarom met trots. Zo meteen maar even de klompjes oppoetsen, voordat ik een nieuw avontuur binnenstap.

En zo gaan mijn gedachten van thuis naar de achtergrond. Ik ben een gelukkige vrouw met een man die thuis alles van me overneemt, wanneer ik diensten draai. Niet naadloos hoor, integendeel. Hij doet de dingen vaak heel anders dan ik het zou doen, maar daar heb ik door de jaren heen juist de kracht van leren inzien. Het is juist zo mooi om dingen op je eigen manier te kunnen doen. Om in je eigen kracht te staan. Daarvoor moet je in de basis natuurlijk wel op één lijn zitten. En die basis zijn echt niet de praktische zaken. Het zit veel meer in normen en waarden. Vertrouwen, respect en waardering.

Op de verloskamers is het in feite niet veel anders. Zoveel verschillende vrouwen, partners, moeders en andere supporters. Iedereen staat weer net wat anders in het leven. En toch kunnen we elkaar zo mooi vinden en aanvullen. Juist het vinden van iemands persoonlijke kracht en die centraal zetten maakt voor mij het vak tot het mooiste dat er is.

Na de overdracht ga ik me voorstellen bij mijn patiënten. Eerst bij iemand die veel angst heeft en nog aan het begin van de bevalling staat. Ik pak een kruk en schuif aan bij het bed. Ik geef een empathische glimlach, mijn hand op haar schouder, terwijl ik me voorstel aan haar en haar partner: ik ben Yvonne. Wij zijn vanavond een team. We praten wat wanneer er een wee komt. Stilte, focus, een compliment. Ik laat merken dat ik haar zie. Niet alleen fysiek, maar écht zie. Ik help haar mee om haar lichaam weer te ontspannen na de wee. Kom maar, we doen het samen. Adem maar een keer diep in. En als je uitademt, maak je dan maar helemaal zwaar. Laat je maar zakken. Schouders los. Ze volgt mijn stem en dat is knap. Ze kent me amper, maar dit is meteen een gevoel van vertrouwen. We staan aan dezelfde kant. De baring was spontaan op gang gekomen, en ik benadrukte hoe fijn dat was. Nog steeds niet makkelijk, maar wel goed. Op dit moment kon ze de weeën keurig opvangen. De conditie van de baby was ook top. De natuur deed haar werk. Haar man vond het zichtbaar lastig en voelde zich machteloos. Ik sta op van mijn kruk: ‘kom maar, er zijn is het belangrijkste’. Hij komt bij haar zitten en in hun blik naar elkaar zie je liefde. In dit moment had de vrouw niks anders nodig dan rust en vertrouwen. Een andere houding wilde ze nu (nog) niet. Ik verzeker haar dat ze haar keuzes in het moment mag maken. Nu gaat het goed: we gaan zo door. Ik kom sowieso over een uur weer langs. Indien het tussendoor verandert, er vragen zijn, ze hulp nodig heeft of ‘gewoon wil dat ik er ben’, mag ze het aangeven. Ik ben er graag voor hen. Door die afspraak kan ik gerust even bij mijn andere patiënt gaan kijken. Ik voel het vertrouwen dat ze hetme zegt wanneer het nodig is om eerder terug te komen.

Amper op de gang gaat mijn telefoon: de verpleegkundige die voor mijn andere patiënt zorgt belt om me door te geven dat de hartslag van de baby reageert tijdens de wee. Daarnaast voelt de vrouw veel druk en pijn in haar lage onderrug. Ze verwacht haar 2e kind en had een uur geleden al mooi 5cm ontsluiting. Ik weet wat dit betekent: het zou wel eens zover kunnen zijn! De vorige bevalling was heel langdurig geweest, en toen ik de kamer binnen kwam was dit voelbaar. Haar ogen zeiden: dit kan ik niet volhouden met nog maar 5cm! Ook nu zoek ik contact met onze ogen en het is zo mooi als iemand zich daarvoor openstelt. Met één blik kan je soms meer bereiken dat met 1000 woorden. ‘Je bent niet alleen’. Haar hele lichaam is gespannen. Wat paniek neemt stiekem de leiding, ondanks dat ze er alles aan doet om dit te controleren met haar ademhaling. Met een paar korte woorden gaan we over tot beoordeling. Geen krukje naast het bed. Geen lange verhalen. Nu niet. Pas op de plaats: er moet iets gebeuren. Wát er moet en/of kan gebeuren hangt nogal af van hoe de bevalling ervoor staat. En bij het inwendig onderzoek wordt bevestigd wat al met potlood op haar voorhoofd stond: volledige ontsluiting. Ik zet haar in haar kracht. Geef alles om haar het vertrouwen in zichzelf terug te vinden. Want van alle momenten in de bevalling was dít niet het moment om op te geven! De finish in zicht! Haar partner vertelt hoe ze tegen dit moment hebben opgezien, omdat het persen de vorige keer zo lang duurde, terwijl ze de energie niet meer had. Goed dat hij het zegt, want hierdoor kan ik ze weer naar het hier en nu halen: dit is niet die vorige bevalling. We praten kort. Ze doen hun best me te volgen. Een wee. Eén pers. Dan gaan de benen omlaag en het bekken op slot. Ze durft zich niet te laten leiden door haar lichaam. Ze zit als het ware vast in haar hoofd. Als ik vraag of ze me durft te vertrouwen: een voorzichtige ja. Een blik. En dan een krachtige ja. Ik vraag de verpleegkundige om een baarkruk te halen en we helpen haar hierop. Verticaal baren ligt dichter bij de natuur, het is instinctiever. Persen alsof je moet poepen doe je normaal ook niet liggend in bed. Niet dat het bed niet goed is hoor, maar wanneer je hoofd de overhand neemt is het goed om terug te gaan naar de basis. Op de kruk, met de partner achter haar, zijn hoofd over haar schouder en bemoedigend in haar oor, werd 20 minuten later een prachtzoon geboren! Onze levens kruisten elkaar voor het eerst, het duurde maar een uurtje in totaal, maar wat hebben we een krachtig moment mogen delen! Zij bedankten me. Ik bedankte hen: voor het vertrouwen om mij toe te laten in een van hun meest kostbare momenten van het leven. Mijn verloskundig hart maakt een sprongetje.

Even later verlaat ik de kamer om de administratie te gaan doen. Ik piep weer in mijn klompen (die doe ik altijd even uit bij een krukbevalling, omdat ik dan makkelijker op mijn knieën kan zitten). En dan zie ik het: een paar hartjes blinken op van het vruchtwater. Tevreden boen ik ze weer schoon met een billendoekje. Als die klompen toch eens verhalen konden vertellen…